Przejdź do treściPrzejdź do informacji o dostępności

Rozdział 7

Sprawdź, czy rozumiesz

7.1

3+4⁢i⁢3−4⁢i=9−16⁢i2=25⁢3+4⁢i⁢3−4⁢i=9−16⁢i2=25⁢ (3+4i)(3-4i) = 9 - 16 i^2 = 25 \text{.}.

7.2

A=2∕LA=2∕L A = \sqrt{2/L}.

7.3

1∕2−1∕π∕2=9⁢%1∕2−1∕π∕2=9⁢% (1/2 - 1/\pi) / 2 = \SI{9}{\percent} .

7.4

4,1 ⋅ 10 -8 ⁢ eV 4,1 ⋅ 10 -8 ⁢ eV \SI{4,1e-8}{\electronvolt} , 1,1 ⋅ 10 -5 ⁢ nm 1,1 ⋅ 10 -5 ⁢ nm \SI{1,1e-5}{\nano\metre} .

7.5

Mamy zadany Hamiltonian oscylatora harmonicznego Ĥ=−ℏ2⁢m⁢d2dx2+m⁢ω22Ĥ=−ℏ2⁢m⁢d2dx2+m⁢ω22 \hat{H} = \frac{-\hbar}{2m} {\dd[\d][2]{x}} + \frac{m\omega^2}{2}. Równanie na stany własne operatora ĤĤ \hat{H} zapisujemy jako Ĥ⁢ψn⁡x=En⁢ψn⁡xĤ⁢ψn⁡x=En⁢ψn⁡x \hat{H} \psi_n \apply (x) = E_n \psi_n \apply (x). Tutaj EnEn E_n to dozwolone energie oscylatora harmonicznego (wartości własne operatora ĤĤ \hat H). Udaje się pokazać, że En=ℏ⁢ω⁢n+1∕2En=ℏ⁢ω⁢n+1∕2 E_n = \hbar \omega (n + 1/2), gdzie n=012…n=012… n = 0,1,2,\dots. Natomiast funkcje własne operatora ĤĤ \hat H zapisujemy jako ψn⁡xψn⁡x \psi_n \apply (x) i są one wyrażone wzorem ψn⁡x=12n⁢n!⁢m⁢ωπ⁢ℏ1∕4⁢e−m⁢ω⁢x2∕2⁢ℏ⁢Hn⁡m⁢ωℏ⁢xψn⁡x=12n⁢n!⁢m⁢ωπ⁢ℏ1∕4⁢e−m⁢ω⁢x2∕2⁢ℏ⁢Hn⁡m⁢ωℏ⁢x \psi_n \apply (x) = \frac{1}{\sqrt{2^n n!}}(\frac{m\omega}{\pi \hbar})^{1/4} e^{-m \omega x^2 / (2\hbar)} H_n \apply (\sqrt{\frac{m\omega}{\hbar}} x), gdzie wielomiany Hermite'a są zadane jako Hn⁡x=-1n⁢ex2⁢dndxn⁢e−x2Hn⁡x=-1n⁢ex2⁢dndxn⁢e−x2 H_n \apply (x) = (-1)^n e^{x^2} {\dd[\d][d]{x}} e^{-x^2}. Wartość średnią obserwabli położenia xx \langle x \rangle zapisujemy x=∫−∞+∞ψn*⁡x⁢x̂⁢ψn⁡x⁢dx=∫−∞+∞ψn⁡x2⁢dxx=∫−∞+∞ψn*⁡x⁢x̂⁢ψn⁡x⁢dx=∫−∞+∞ψn⁡x2⁢dx \langle x \rangle = \int_{-\infty}^{+\infty} \psi^{\text{*}}_n \apply (x) \hat x \psi_n \apply (x) \d x = \int_{-\infty}^{+\infty} \abs{\psi_n \apply (x)}^2 \d x. Zauważamy, że dla n=0n=0 n=0 wielomian Hermite'a daje się zapisać jako H0⁡x=-10⁢ex2⁢d0dx0e−x2=ex2⁢e−x2=1H0⁡x=-10⁢ex2⁢d0dx0e−x2=ex2⁢e−x2=1 H_0 \apply (x) = (-1)^0 e^{x^2} \dd[\d][0]{x} e^{-x^2} = e^{x^2} e^{-x^2} = 1. Zatem dla n=0n=0 n=0 mamy funkcję Gaussa będącą rozwiązaniem kwantowego oscylatora harmonicznego. Natomiast dla n=1n=1 n=1 mamy H1⁡x=-1⁢ex2⁢ddxe−x2=2⁢xH1⁡x=-1⁢ex2⁢ddxe−x2=2⁢x H_1 \apply (x) = (-1) e^{x^2} \dd[\d]{x} e^{-x^2} = 2x i dla n=2n=2 n=2 otrzymujemy wielomian H2⁡x=4⁢x2−2H2⁡x=4⁢x2−2 H_2 \apply (x) = 4x^2 - 2. Dla parzystch nn n (n=024…n=024… n = 0, 2, 4, \dots) wielomian Hn⁡x=Hn⁡−xHn⁡x=Hn⁡−x H_n \apply (x) = H_n \apply (-x) jest funkcją parzystą, a zatem kwadrat modułu funkcji falowej jest również funkcją parzystą. Wówczas wyrażenie x=∫−∞+∞x⁢12n⁢n!⁢m⁢ωπ⁢ℏ1∕4⁢e−m⁢ω⁢x2∕2⁢ℏ⁢Hn⁡m⁢ωℏ⁢x2⁢dx=0x=∫−∞+∞x⁢12n⁢n!⁢m⁢ωπ⁢ℏ1∕4⁢e−m⁢ω⁢x2∕2⁢ℏ⁢Hn⁡m⁢ωℏ⁢x2⁢dx=0 \langle x \rangle = \int_{-\infty}^{+\infty} x [\frac{1}{\sqrt{2^n n!}}(\frac{m\omega}{\pi \hbar})^{1/4} e^{-m \omega x^2 / (2\hbar)} H_n \apply (\sqrt{\frac{m\omega}{\hbar}} x)]^2 \d x = 0, gdyż 12n⁢n!⁢m⁢ωπ⁢ℏ1∕4⁢e−m⁢ω⁢x2∕2⁢ℏ⁢Hn⁡m⁢ωℏ⁢x212n⁢n!⁢m⁢ωπ⁢ℏ1∕4⁢e−m⁢ω⁢x2∕2⁢ℏ⁢Hn⁡m⁢ωℏ⁢x2 [\frac{1}{\sqrt{2^n n!}}(\frac{m\omega}{\pi \hbar})^{1/4} e^{-m \omega x^2 / (2\hbar)} H_n \apply (\sqrt{\frac{m\omega}{\hbar}} x)]^2 to funkcja parzysta, a iloczyn funkcji parzystej i nieparzystej (u nas jest nią xx x) w zadanych granicach całkowania względem xx x od −∞−∞ -\infty do +∞+∞ +\infty wynosi 00 0. Zauważamy, że dla n=135…n=135… n=1,3,5,\dots (nieparzystych wartości nn n) średnia wartość xx \langle x \rangle jest także zerowa. Wynika to z faktu, że kwadrat modułu funkcji nieparzystej 12n⁢n!⁢m⁢ωπ⁢ℏ1∕4⁢e−m⁢ω⁢x2∕2⁢ℏ⁢Hn⁡m⁢ωℏ⁢x212n⁢n!⁢m⁢ωπ⁢ℏ1∕4⁢e−m⁢ω⁢x2∕2⁢ℏ⁢Hn⁡m⁢ωℏ⁢x2 [\frac{1}{\sqrt{2^n n!}}(\frac{m\omega}{\pi \hbar})^{1/4} e^{-m \omega x^2 / (2\hbar)} H_n \apply (\sqrt{\frac{m\omega}{\hbar}} x)]^2 jest funkcją parzystą (kwadrat każdego wielomianiu Hermite'a jest funkcją parzystą, co łatwo pokazać) i z tego, że iloczyn tej funkcji parzystej przez funkcję nieparzystą xx x jest funkcją antysymetryczną. Zatem dla danego poziomu energetycznego nn n w kwantowym oscylatorze harmonicznym zawsze wielkość średnia położenia wynosi x=0x=0 \langle x \rangle = 0.

7.6

Żadna. Pierwsza funkcja jest nieciągła; druga przyjmuje podwójne wartości, a trzecia jest rozbieżna, a przez to niemożliwa do znormalizowania.

7.7

a. 9,1 ⁢ % 9,1 ⁢ % \SI{9,1}{\percent} ; b. 25 ⁢ % 25 ⁢ % \SI{25}{\percent} .

7.8

a. 295 ⁢ N ∕ m 295 ⁢ N ∕ m \SI{295}{\newton\per\metre} ; b. 0,277 ⁢ eV 0,277 ⁢ eV \SI{0,277}{\electronvolt} .

7.9

x = 0 x = 0 \langle x \rangle=0 .

7.10

Lp∕Le=me∕mp=2,3⁢%Lp∕Le=me∕mp=2,3⁢% L_{\text{p}}/L_{\text{e}} = \sqrt{m_{\text{e}}/m_{\text{p}}} = \SI{2,3}{\percent}.

Pytania

1.

1∕L1∕L 1 /\sqrt{L}, gdzie LL L – długość; 1∕L1∕L 1/L, gdzie LL L – długość.

3.

Funkcja falowa nie odpowiada żadnej mierzalnej wielkości fizycznej. Jest to narzędzie do przewidywania wartości wielkości fizycznych.

5.

Jest to średnia wartość wielkości fizycznej jaką uzyskuje się przy dużej (wielokrotnej) liczbie obserwacji układu fizycznego opisywanego daną funkcją falową.

7.

Tak, jeżeli jej położenie jest całkowicie nieznane. Tak, jeżeli jej pęd jest całkowicie nieznany.

9.

Nie – zgodnie z zasadą nieoznaczoności, jeżeli niepewność położenia cząstki jest mała, to niepewność wyznaczenia jej pędu będzie duża. Podobnie, jeżeli niepewność położenia cząstki jest duża, wówczas minimalna niepewność określenia jej pędu będzie mała.

11.

Nie, oznacza to, że przewidywania dotyczące cząstki (wyrażone przez prawdopodobieństwo) są niezależne od czasu.

13.

Tak może, ponieważ prawdopodobieństwo istnienia cząstki w wąskim (nieskończenie małym) przedziale nieciągłości jest nieskończenie małe.

15.

Nie. W przypadku cząstki w pudełku odległość między kolejnymi poziomami energetycznymi rośnie wraz z liczbą kwantową n n n . Najmniejsza mierzalna energia odpowiada przejściu ze stanu n = 2 n = 2 n=2 do n = 1 n = 1 n=1 i jest trzykrotnością energii stanu podstawowego. Największa mierzalna energia odpowiada przejściu ze stanu n ⟶ ∞ n ⟶ ∞ n\to\infty do n = 1 n = 1 n=1 i jest równa nieskończoności (zauważ, że nawet cząstki o niezwykle dużych energiach są zamknięte w nieskończonej studni potencjału – nie mogą jej opuścić).

17.

Nie. Ta energia odpowiada n = 0,25 n = 0,25 n = \num{0,25} , a n n n jest liczbą całkowitą.

19.

Ponieważ najmniejszą możliwą liczbą kwantową n n n dla oscylatora harmonicznego jest 0 co odpowiada niezerowej energii stanu podstawowego. Nie narusza to zasady koreskpondencji, ponieważ mechanika kwantowa i mechanika klasyczna zgadzają się jedynie w przypadku dużych n n n .

21.

Taki pomiar jest możliwy z zachowaniem obostrzeń zasady nieoznaczoności. Jeżeli cząstka oscylująca jest zlokalizowana tzn jej położenie jest dokładniej znane to wówczas jej pęd jest mniej znany.

23.

Dwukrotne zwiększenie szerokości bariery.

25.

Nie, siła działająca na cząstkę przy ścianach nieskończonej studni potencjału jest nieskończona.

Zadania

27.

ψ⁡x2⁢sin2ω⁢tψ⁡x2⁢sin2ω⁢t \abs{\psi\apply(x)}^2 \sin^2 (\omega t).

29.

(a) i (e), mogą być znormalizowane.

31.

a. A=2⁢α∕πA=2⁢α∕π A = \sqrt{2\alpha / \pi}; b. Prawdopodobieństwo wynosi 29,3⁢%29,3⁢% \SI{29,3}{\percent}; c. x=0x=0 \langle x \rangle = 0; d. p=0p=0 \langle p \rangle = 0; e. Ek=α2⁢ℏ2∕2⁢mEk=α2⁢ℏ2∕2⁢m \langle E_{\text{k}} \rangle = \alpha^2 \hbar ^2 / (2m).

33.

a. Δ p ≥ 2,11 ⋅ 10 -34 ⁢ N ⁢ s Δ p ≥ 2,11 ⋅ 10 -34 ⁢ N ⁢ s \prefop{\Delta}p \geq \SI{2,11e-34}{\newton\second} ; b. Δ v ≥ 6,31 ⋅ 10 -8 ⁢ m Δ v ≥ 6,31 ⋅ 10 -8 ⁢ m \prefop{\Delta}v \geq \SI{6,31e-8}{\metre} ; c. Δ v ∕ k B ⁢ T ∕ m α = 5,94 ⋅ 10 -11 Δ v ∕ k B ⁢ T ∕ m α = 5,94 ⋅ 10 -11 \prefop{\Delta}v / \sqrt{k_{\text{B}} T / m_{\alpha}} = \num{5,94e-11} .

35.

Δ τ ≥ 1,6 ⋅ 10 -25 ⁢ s ⁢ Δ τ ≥ 1,6 ⋅ 10 -25 ⁢ s ⁢ \prefop{\Delta} \tau \geq \SI{1,6e-25}{\second} \text{.} .

37.

a. Δ ν ≥ 1,59 ⁢ MHz Δ ν ≥ 1,59 ⁢ MHz \prefop{\Delta}\nu \geq \SI{1,59}{\mega\hertz} ; b. Δ ω ∕ ω 0 = 3,135 ⋅ 10 -9 Δ ω ∕ ω 0 = 3,135 ⋅ 10 -9 \prefop{\Delta}\omega/\omega_0 = \num{3,135e-9} .

39.

Rozwiązując równanie różniczkowe, otrzymujemy k 2 = ω 2 ∕ c 2 k 2 = ω 2 ∕ c 2 k^2 = \omega ^2/c^2 .

41.

Różniczkując po funkcji sinus, uzyskujemy cosinus po prawej stronie równania, a więc równość nie jest spełniona. Podobna sytuacja występuje dla drugiej funkcji falowej.

43.

E = ℏ 2 ⁢ k 2 ∕ 2 ⁢ m ⁢ E = ℏ 2 ⁢ k 2 ∕ 2 ⁢ m ⁢ E = \hbar ^2 k^2 / (2m) \text{.} .

45.

ℏ 2 ⁢ k 2 ℏ 2 ⁢ k 2 \hbar ^2 k^2 . Cząstka ma określony pęd, a przez to określony jest też kwadrat pędu.

47.

9,4 ⁢ eV 9,4 ⁢ eV \SI{9,4}{\electronvolt} , 64 ⁢ % 64 ⁢ % \SI{64}{\percent} .

49.

0,38 ⁢ nm 0,38 ⁢ nm \SI{0,38}{\nano\metre} .

51.

1,82 ⁢ MeV 1,82 ⁢ MeV \SI{1,82}{\mega\electronvolt} .

53.

24,7 ⁢ nm 24,7 ⁢ nm \SI{24,7}{\nano\metre} .

55.

6,03 ⁢ Å ⁢ 6,03 ⁢ Å ⁢ \SI{6,03}{\angstrom} \text{.} .

57.

a.

;
b. λ 5 ⟶ 3 = 12,9 ⁢ nm λ 5 ⟶ 3 = 12,9 ⁢ nm \lambda_{5 \to 3} = \SI{12,9}{\nano\metre} , λ 3 ⟶ 1 = 25,8 ⁢ nm λ 3 ⟶ 1 = 25,8 ⁢ nm \lambda_{3 \to 1} = \SI{25,8}{\nano\metre} , λ 4 ⟶ 3 = 29,4 ⁢ nm λ 4 ⟶ 3 = 29,4 ⁢ nm \lambda_{4 \to 3} = \SI{29,4}{\nano\metre} .

61.

6,62 ⋅ 10 14 ⁢ Hz ⁢ 6,62 ⋅ 10 14 ⁢ Hz ⁢ \SI{6,62e14}{\hertz} \text{.} .

63.

n ≈ 2,037 ⋅ 10 30 ⁢ n ≈ 2,037 ⋅ 10 30 ⁢ n \approx \num{2,037e30} \text{.} .

65.

x = 0,5 ⁢ m ⁢ ω 2 ⁢ x = ℏ ⁢ ω ∕ 4 x = 0,5 ⁢ m ⁢ ω 2 ⁢ x = ℏ ⁢ ω ∕ 4 \langle x \rangle = \num{0,5} m \omega^2 \langle x \rangle = \hbar \omega / 4 , E k = E − E p = ℏ ⁢ ω ∕ 4 E k = E − E p = ℏ ⁢ ω ∕ 4 \langle E_{\text{k}} \rangle = \langle E \rangle - \langle E_{\text{p}} \rangle = \hbar \omega / 4 .

67.

Dowód.

69.

Funkcja zespolona AeiϕAeiϕ spełnia niezależne od czasu równanie Schrödingera. Operatory energii kinetycznej i energii całkowitej są liniowe, a więc dowolna kombinacja liniowa takich równań falowych jest również poprawnym rozwiązaniem równania Schrödingera. A zatem wnioskujemy, że (a) w Równaniu 7.88 spełnia ona Równanie 7.81 i (b) w Równaniu 7.89 spełnia Równanie 7.83.

71.

a. 4,21⁢%4,21⁢% \SI{4,21}{\percent}; b. 0,84⁢%0,84⁢% \SI{0,84}{\percent}; c. 0,06⁢%0,06⁢% \SI{0,06}{\percent}.

73.

a. 0,13⁢%0,13⁢% \SI{0,13}{\percent}; b. bliskie 0⁢%0⁢% \SI{0}{\percent}.

75.

0,38⁢nm0,38⁢nm \SI{0,38}{\nano\metre}.

Zadania dodatkowe

77.

Dowód.

79.

a. 4⁢%4⁢% \SI{4}{\percent}; b. 1,4⁢%1,4⁢% \SI{1,4}{\percent}; c. 4⁢%4⁢% \SI{4}{\percent}; d. 1,4⁢%1,4⁢% \SI{1,4}{\percent}.

81.

a. t=m⁢L2∕h=2,15⋅1026⁢latt=m⁢L2∕h=2,15⋅1026⁢lat t=mL^2/h=\SI{2,15e26}{\lat}; b. E1=1,46⋅10-66⁢JE1=1,46⋅10-66⁢J E_1=\SI{1,46e-66}{\joule}, Ek=0,4⁢JEk=0,4⁢J E_{\text{k}}=\SI{0,4}{\joule}.

83.

Dowód.

85.

1,2⁢N∕m1,2⁢N∕m \SI{1,2}{\newton\per\metre}.

87.

00 0.

Zadania trudniejsze

89.

19,2⁢µm19,2⁢µm \SI{19,2}{\micro\metre}, 11,5⁢µm11,5⁢µm \SI{11,5}{\micro\metre}.

91.

3,92⁢%3,92⁢% \SI{3,92}{\percent}.

93.

Dowód.

Cytowanie i udostępnianie
Ponowne wykorzystanie i redystrybucja tej treści w formacie cyfrowym lub drukowanym:
  • Ten podręcznik nie może być wykorzystywany do trenowania dużych modeli językowych ani w żaden inny sposób przetwarzany przez duże modele językowe lub rozwiązania generatywnej sztucznej inteligencji bez uprzedniej pisemnej zgody OpenStax Poland.
  • Ten podręcznik jest wydany na licencji Uznanie autorstwa (CC BY), co oznacza, że możesz ponownie wykorzystywać i modyfikować materiał wyłącznie w celach niekomercyjnych, musisz uznać autorstwo OpenStax Poland oraz musisz rozpowszechniać wszelkie utwory zależne na tej samej licencji.
  • Jakikolwiek komercyjny druk tego podręcznika, w tym z wykorzystaniem lokalnej lub niestandardowej drukarni, wymaga zgody OpenStax Poland oraz podania odpowiedniego cytowania.
  • Obrazy, aktywności, testy i podobne elementy tego podręcznika objęte prawami autorskimi OpenStax Poland podlegają tej samej licencji – CC-BY-NC-SA. Mogą być wykorzystywane w celach niekomercyjnych z uznaniem autorstwa. Użycie komercyjne wymaga zgody.
  • Prośby o zgodę: Każdy, kto zamierza włączyć tę treść (w tym tekst, obrazy i inne elementy) do dużych modeli językowych, wykorzystać ją w rozwiązaniach opartych na sztucznej inteligencji, użyć jej komercyjnie (w tym w druku) i/lub ma pytania dotyczące innego przypadku użycia, może skorzystać z naszego formularza wniosku o ponowne wykorzystanie.
Cytowanie i udostępnienia
  • Jeśli rozpowszechniasz tę książkę w formie drukowanej w celach niekomercyjnych, umieść na każdej jej kartce informację:
    Treści dostępne za darmo na https://openstax.org/books/fizyka-dla-szk%C3%B3%C5%82-wy%C5%BCszych-tom-3/pages/1-wstep
  • Jeśli rozpowszechniasz całą książkę lub jej fragment w formacie cyfrowym w celach niekomercyjnych, dla każdej strony zawierającej treści OpenStax musisz udostępnić utwór zależny na tej samej licencji CC-BY-NC-SA co oryginał oraz na każdym widoku strony umieścić informację:
    Treści dostępne za darmo na https://openstax.org/books/fizyka-dla-szk%C3%B3%C5%82-wy%C5%BCszych-tom-3/pages/1-wstep
Cytowanie

Poniższe informacje zawierają dane potrzebne do utworzenia cytowania w większości głównych stylów (APA, MLA itp.); musisz przeformatować i zorganizować te informacje zgodnie z wymaganiami danego stylu. Jeśli chcesz zacytować tę książkę, skorzystaj z dostępnych narzędzi do tworzenia wpisów bibliograficznych, jak np.: ten.

© 21 wrz 2022 OpenStax Poland. Treść książki została wytworzona przez OpenStax na licencji Uznanie autorstwa (CC BY). Nazwa OpenStax Poland i OpenStax, logo OpenStax Poland i OpenStax, okładki OpenStax Poland iOpenStax, nazwa OpenStax CNX oraz OpenStax CNX logo, jak również nazwa i logo Rice University oraz powiązane znaki towarowe i słowne, nie podlegają licencji Creative Commons i wykorzystanie ich jest dozwolone wyłącznie na mocy uprzedniego pisemnego upoważnienia przez Rice University.