Podsumowanie

Zgodnie z modelem neoklasycznym w długim okresie gospodarka dąży do poziomu potencjalnego PKB poprzez elastyczne zmiany cen i płac. W tym modelu długookresowa krzywa podaży globalnej jest zatem pionowa. Teoria racjonalnych oczekiwań głosi, że ludzie mają doskonałe informacje o wydarzeniach gospodarczych i mechanizmach funkcjonowania gospodarki, dlatego dostosowania cen i płac następują niemal natychmiast. Z kolei zgodnie z teorią oczekiwań adaptacyjnych ludzie dysponują ograniczonymi informacjami na temat funkcjonowania gospodarki, więc dostosowania cen i płac przebiegają relatywnie powoli.

Ekonomiści neoklasyczni kładą większy nacisk na długookresowy wzrost gospodarczy niż na walkę z recesją w krótkim okresie, ponieważ wierzą, że recesje nieuchronnie i samoczynnie zanikają w ciągu maksimum kilku lat, a czynnikiem, który ostatecznie określi standard życia, jest długookresowy wzrost gospodarczy. Koncentrują się bardziej na zmniejszaniu naturalnej stopy bezrobocia za pomocą reform instytucjonalnych i polityki państwa niż na redukcji bezrobocia cyklicznego wywoływanego przez recesję.

Ekonomiści neoklasyczni nie widzą również żadnych społecznych korzyści wynikających z inflacji. Przy rosnącej keynesowskiej krzywej AS inflacja może się pojawić, gdy gospodarka zbliża się do pełnego zatrudnienia. Jednak przy neoklasycznej pionowej długookresowej krzywej AS inflacji nie towarzyszy żaden wzrost produkcji. Jeśli krzywa podaży globalnej jest pionowa, wzrost popytu globalnego nie prowadzi do wzrostu produkcji, a jedynie do inflacji. Pionowa krzywa podaży globalnej, zgodnie z którą produkcji potencjalnej może odpowiadać wiele różnych poziomów cen, implikuje również pionową krzywą Phillipsa.

Ekonomia keynesowska uważa zmiany popytu globalnego za przyczynę cyklicznych wahań. Keynesiści opowiadają się za tym, by państwo prowadziło aktywną politykę służącą zapobieganiu recesjom i inflacji, ponieważ ich zdaniem gospodarka szybko i samoczynnie nie powróci do stanu pełnego zatrudnienia.

Ekonomia neoklasyczna kładzie większy nacisk na podaż globalną. Neoklasycy uważają, że długookresowy wzrost produktywności wpływa na potencjalny PKB i że gospodarka po zmianie popytu globalnego zazwyczaj szybko powraca do stanu pełnego zatrudnienia. Ekonomiści neoklasyczni, sceptyczni co do skuteczności polityki keynesowskiej, są bardziej skłonni opowiadać się za brakiem lub bardzo ograniczoną rolą aktywnej polityki stabilizacyjnej państwa.

Podczas gdy keynesiści w walce z recesją odwołują się do ujemnej zależności między inflacją a bezrobociem, zdaniem ekonomistów neoklasycznych taka zależność nie istnieje. Neoklasycy uważają, że wszelkie wynikające z aktywnej polityki państwa krótkookresowe korzyści (np. w postaci niższego bezrobocia) w końcu znikną, a jej wynikiem będzie jedynie inflacja.