Przejdź do treściPrzejdź do informacji o dostępności
Fizyka dla szkół wyższych. Tom 1

4.5 Ruch względny w jednym i dwóch wymiarach

Fizyka dla szkół wyższych. Tom 14.5 Ruch względny w jednym i dwóch wymiarach

4.5 Ruch względny w jednym i dwóch wymiarach

Cel dydaktyczny

W tym podrozdziale nauczysz się:
  • wyjaśniać koncepcję układu odniesienia i dokonywać opisu ruchu w różnych układach odniesienia;
  • zapisywać wektor położenia i prędkości względnej w ruchu względnym dwóch ciał;
  • rysować wektory położenia względnego i prędkości względnej;
  • analizować problemy jedno- i dwuwymiarowego ruchu względnego ciał, używając równań położenia i prędkości dla tego ruchu.

Ruch ciała nie zawsze rozpatrujemy niezależnie od innych ciał w ruchu. Jeżeli np. jedziesz pociągiem z szybkością 10⁢m/s10⁢m/s w kierunku na wschód, to prędkość o tej wartości jest mierzona względem podłoża (np. torów czy peronu). Jeśli jednak wyprzedza cię inny pociąg również jadący na wschód, lecz z szybkością 15 m/s, to względem tego drugiego pociągu twoja prędkość jest inna. Wektor twojej prędkości względnej ma wartość 5 m/s i jest zwrócony na zachód. Aby móc w szczegółach mówić o problemie ruchu względnego, musimy wcześniej poznać nową terminologię.

Układy odniesienia

Aby móc omówić ruch względny w jednym lub wielu wymiarach, musimy najpierw zapoznać się z pojęciem układu odniesienia (ang. reference frame). Kiedy mówimy, że jakieś ciało ma daną prędkość, zasadniczo powinniśmy podać względem jakiego układu odniesienia ta prędkość jest podana. W większości rozważanych przez nas dotąd problemów układem odniesienia była ziemia (powierzchnia Ziemi). Jeżeli powiesz, że jedziesz w pociągu z prędkością o wartości 10 m/s na wschód, masz zapewne na myśli, że taką prędkość ma pociąg względem podłoża, czyli ziemi. Powierzchnia Ziemi jest wybranym przez ciebie układem odniesienia. Możemy rozszerzyć nasze postrzeganie Ziemi jako układu odniesienia, uwzględniając jej ruch wokół Słońca. Wtedy sytuacja staje się bardziej złożona. Tym razem układem odniesienia staje się cały Układ Słoneczny i ruch pociągu przestaje być już tylko prostym ruchem jednostajnym prostoliniowym. Podsumowując, w dyskusji o ruchu względnym ciał musimy definiować co jest naszym układem odniesienia. W dalszej części poznamy metody pokazujące, jak należy odnosić problem ruchu względnego do różnych układów odniesienia.

Ruch względny w jednym wymiarze

Na początek zajmiemy się przypadkiem jednowymiarowym, gdy wektory prędkości mają tylko dwa dozwolone kierunki (lewo/prawo, góra/dół itd.). Wróćmy do przykładu człowieka podróżującego pociągiem z szybkością 10 m/s w kierunku na wschód. Jeśli za dodatni kierunek prędkości przyjmiemy kierunek na wschód, a układem odniesienia będzie ziemia, to wektor prędkości pociągu jest następujący v → P,Z = 10 i ^ m/s v → P,Z =10 i ^ m/s, gdzie kierunek wschodni jest osią x x, a indeks dolny P,Z oznacza, że chodzi nam o prędkość pociągu względem ziemi. Załóżmy teraz, że człowiek wstaje z fotela i idzie na tył pociągu z szybkością 2 m/s. Kierunek ruchu człowieka na zachód jest względem pociągu ujemny, dlatego prędkość człowieka względem pociągu jest wektorem v → C,P = − 2 i ^ m/s v → C,P =−2 i ^ m/s (indeks dolny C,P oznacza: człowiek względem pociągu). Jeśli teraz dodamy oba wektory prędkości do siebie, to dostaniemy wektor prędkości człowieka względem ziemi. Ta prędkość względna (ang. relative velocity) wynosi

v → C,Z = v → C,P + v → P,Z . v → C,Z = v → C,P + v → P,Z .
4.34

Zwróćmy szczególną uwagę na to, w jakiej kolejności piszemy indeksy dolne przy wektorach w Równaniu 4.34. Schemat na Ilustracji 4.24 pokazuje poprawny zapis podczas dodawania wektorów. Pamiętajmy, że zwyczajowo indeks pochodzący od układu odniesienia, względem którego definiujemy wektor prędkości, piszemy jako ten drugi po przecinku.

Ilustracja 4.24 Przy zapisywaniu równania wektorowego dla ruchu względnego, indeks wspólny dla wektorów po prawej stronie równania piszemy „po wewnętrznej” stronie. Wektor po lewej stronie równania otrzymuje indeksy „skrajne” od wektorów po prawej stronie.

Dodając wektory z równania powyżej, otrzymamy v → C,Z = 8 i ^ m/s , v → C,Z =8 i ^ m/s, a więc człowiek przemieszcza się na wschód względem ziemi z szybkością 8 m/s. Graficznie przedstawiamy to na Ilustracji 4.25.

Ilustracja 4.25 Wektory prędkości: pociągu względem ziemi, człowieka względem pociągu oraz człowieka względem ziemi.

Ruch względny w dwóch wymiarach

Poznane pojęcia zastosujemy teraz do opisu ruchu względnego na płaszczyźnie. Rozważmy punkt P P i dwa układy odniesienia S S oraz S ′ S ′ . Z każdym układem odniesienia związujemy inny układ współrzędnych, jak pokazano na Ilustracji 4.26. Czasem w żargonie fizycznym te układy odniesienia nazywa się odpowiednio nieprimowanym i primowanym. Początek układu S ′ S ′ zmierzony w układzie S S dany jest wektorem r → S',S , r → S',S , położenie punktu P P zmierzone w układzie S ′ S ′ wynosi r → P,S' , r → P,S' , natomiast położenie punktu P P w układzie S S jest r → P,S . r → P,S .

Ilustracja 4.26 Położenia cząstki w punkcie P P względem różnych układów odniesienia S S i S ′ S ′ wynoszą odpowiednio r → P,S r → P,S oraz r → P,S' r → P,S' .

Z Ilustracji 4.26 odczytamy związek między wektorami położenia

r → P,S = r → P,S' + r → S',S . r → P,S = r → P,S' + r → S',S .
4.35

Związek między wektorami prędkości względnych obliczymy, różniczkując powyższe równanie

v → P,S = v → P,S' + v → S',S . v → P,S = v → P,S' + v → S',S .
4.36

Względna prędkość cząstki w układzie S S jest równa sumie prędkości cząstki względem układu S ′ S ′ oraz prędkości układów S ′ S ′ i S S względem siebie.

Równanie 4.36 możemy uogólnić na dowolną liczbę układów odniesienia. Przykładowo dla cząstki P P o prędkościach v → P,A v → P,A , v → P,B v → P,B i v → P,C v → P,C względem układów A A, B B i C C mamy:

v → P,C = v → P,A + v → A,B + v → B,C v → P,C = v → P,A + v → A,B + v → B,C
4.37

Możemy też określić, jak związane są ze sobą przyspieszenia względne mierzone w różnych układach odniesienia. W tym celu różniczkujemy Równanie 4.36:

a → P,S = a → P,S' + a → S',S . a → P,S = a → P,S' + a → S',S .
4.38

Zauważmy, że jeśli prędkość względna układu S ′ S ′ względem S S jest stała, to wtedy a → S',S = 0 a → S',S =0 oraz

a → P,S = a → P,S' . a → P,S = a → P,S' .
4.39

Ten wynik oznacza, że przyspieszenia cząstki w dwóch układach odniesienia, które poruszają się względem siebie ze stałą prędkością, są takie same.

Przykład 4.13

Ruch względny samochodu i ciężarówki

Ciężarówka wjeżdża na skrzyżowanie z szybkością 70 km/h z kierunku północnego. Samochód osobowy nadjeżdża z zachodu z szybkością 80 km/h (Ilustracja 4.27). Jaką prędkość ma samochód względem ciężarówki?
Ilustracja 4.27 Samochód osobowy i ciężarówka wjeżdżają na skrzyżowanie z kierunków prostopadłych.

Strategia rozwiązania

Najpierw musimy ustalić wspólny dla obu ciał układ odniesienia. Naturalnym wyborem jest ziemia. Następnie zapiszemy wektory prędkości obu pojazdów względem ziemi, co pozwoli nam sformułować równanie prędkości wiążące samochód, ciężarówkę i ziemię. Z tego równania wyznaczymy wektor prędkości względnej samochodu i ciężarówki oraz jego wartość i kierunek.

Rozwiązanie

Prędkość samochodu względem ziemi wynosi v → S,Z = 80 i ^ km/h v → S,Z =80 i ^ km/h. Prędkość ciężarówki względem ziemi to v → C,Z = − 70 j ^ km/h v → C,Z =−70 j ^ km/h. Używając reguł składania prędkości, będziemy chcieli obliczyć
v → S,C = v → S,Z + v → Z,C . v → S,C = v → S,Z + v → Z,C .

Oznaczyliśmy przez v → S,C v → S,C prędkość względną samochodu względem ciężarówki. Ziemia jest układem odniesienia, który wiąże ruch samochodu i ciężarówki. Znamy wektor prędkości ciężarówki względem ziemi. Prędkość ziemi względem ciężarówki, której potrzebujemy do rozwiązania powyższego równania, jest wektorem o przeciwnym znaku: v → Z,C = − v → C,Z . v → Z,C =− v → C,Z . Diagram wektorowy naszego równania prezentuje Ilustracja 4.28.

Ilustracja 4.28 Diagram wektorowy przedstawiający równanie: v → S,C = v → S,Z + v → Z,C v → S,C = v → S,Z + v → Z,C .

Jesteśmy teraz w stanie obliczyć szybkość, z jaką samochód porusza się względem ciężarówki:

| v → S,C | = ( 80,0 km/h ) 2 + ( 70,0 km/h ) 2 = 106,3 km/h | v → S,C | = ( 80,0 km/h ) 2 + ( 70,0 km/h ) 2 =106,3km/h

oraz kierunek

θ = arctg ( 70,0 80,0 ) = 41 , 2 ∘ na północ względem kierunku wschodniego. θ=arctg ( 70,0 80,0 ) =41, 2 ∘ na północ względem kierunku wschodniego.

Znaczenie

Stworzenie diagramu wektorowego może pomóc w lepszym zrozumieniu ruchu względnego dwóch ciał.

Sprawdź, czy rozumiesz 4.6

Łódka kieruje się na północ i ustawiona jest dokładnie w poprzek rzeki. Przepływa ona na drugą stronę z szybkością 4,5 m/s. Rzeka płynie w kierunku wschodnim ze stałą szybkością 3,0 m/s na całej swojej szerokości. Jaka jest szybkość łódki względem brzegów?

Przykład 4.14

Samolot i wiatr

Pilot samolotu transportowego musi dotrzeć do miejsca docelowego położonego dokładnie na północ od startu. Samolot przy bezwietrznej pogodzie może lecieć z szybkością 300 km/h. W trakcie lotu wieje jednak wiatr o sile 90 km/h z kierunku dokładnie północno-wschodniego.
  1. Jaką szybkość ma wtedy samolot względem ziemi?
  2. Pod jakim kątem pilot musi kierować samolot aby dotrzeć do celu?

Strategia rozwiązania

Pilot musi ustawić samolot nie dokładnie na północ, ale nieco w kierunku na wiatr, aby w ten sposób skompensować niekorzystny kierunek wiatru. Musimy zapisać równanie wektorowe prędkości, które będzie zawierać prędkość samolotu względem wiatru, prędkość wiatru względem ziemi i prędkość samolotu względem ziemi. Skoro znamy pierwsze dwa wektory, łatwo znajdziemy poszukiwaną szybkość samolotu względem ziemi i kierunek ustawienia samolotu. Narysujemy też diagram wektorowy, który znacznie ułatwi nam obliczenia.

Rozwiązanie

Równanie wektorowe na składanie prędkości jest następujące v → S,Z = v → S,P + v → P,Z , v → S,Z = v → S,P + v → P,Z , gdzie S = samolot, Z = ziemia, P = powietrze. Z warunków geometrycznych, wynikających z Ilustracji 4.29, wyznaczymy łatwo zarówno szybkość samolotu względem ziemi, jak i kierunek ustawienia samolotu w locie θ . θ.
Ilustracja 4.29 Diagram wektorowy dla Równania 4.35 wiążący wektory v → S,P v → S,P , v → P,Z v → P,Z i v → S,Z . v → S,Z .

(a) Mamy następujące dane:

| v → S,P | = 300 km/h | v → S,P | =300km/h
| v → P,Z | = 90 km/h | v → P,Z | =90km/h

Jeśli rozłożymy wektor v → P,Z v → P,Z na składowe i zauważymy trójkąt prostokątny na diagramie wektorowym, to obliczymy | v → S,Z | = 230 km/h . | v → S,Z | =230km/h.

(b) Kąt θ = arctg 63,64 300 = 12 ∘ θ=arctg 63,64 300 = 12 ∘ liczony jest na wschód od kierunku północnego.

Cytowanie i udostępnianie
Ponowne wykorzystanie i redystrybucja tej treści w formacie cyfrowym lub drukowanym:
  • Ten podręcznik nie może być wykorzystywany do trenowania dużych modeli językowych ani w żaden inny sposób przetwarzany przez duże modele językowe lub rozwiązania generatywnej sztucznej inteligencji bez uprzedniej pisemnej zgody OpenStax Poland.
  • Ten podręcznik jest wydany na licencji Uznanie autorstwa (CC BY), co oznacza, że możesz ponownie wykorzystywać i modyfikować materiał wyłącznie w celach niekomercyjnych, musisz uznać autorstwo OpenStax Poland oraz musisz rozpowszechniać wszelkie utwory zależne na tej samej licencji.
  • Jakikolwiek komercyjny druk tego podręcznika, w tym z wykorzystaniem lokalnej lub niestandardowej drukarni, wymaga zgody OpenStax Poland oraz podania odpowiedniego cytowania.
  • Obrazy, aktywności, testy i podobne elementy tego podręcznika objęte prawami autorskimi OpenStax Poland podlegają tej samej licencji – CC-BY-NC-SA. Mogą być wykorzystywane w celach niekomercyjnych z uznaniem autorstwa. Użycie komercyjne wymaga zgody.
  • Prośby o zgodę: Każdy, kto zamierza włączyć tę treść (w tym tekst, obrazy i inne elementy) do dużych modeli językowych, wykorzystać ją w rozwiązaniach opartych na sztucznej inteligencji, użyć jej komercyjnie (w tym w druku) i/lub ma pytania dotyczące innego przypadku użycia, może skorzystać z naszego formularza wniosku o ponowne wykorzystanie.
Cytowanie i udostępnienia
  • Jeśli rozpowszechniasz tę książkę w formie drukowanej w celach niekomercyjnych, umieść na każdej jej kartce informację:
    Treści dostępne za darmo na https://openstax.org/books/fizyka-dla-szk%C3%B3%C5%82-wy%C5%BCszych-tom-1/pages/1-wstep
  • Jeśli rozpowszechniasz całą książkę lub jej fragment w formacie cyfrowym w celach niekomercyjnych, dla każdej strony zawierającej treści OpenStax musisz udostępnić utwór zależny na tej samej licencji CC-BY-NC-SA co oryginał oraz na każdym widoku strony umieścić informację:
    Treści dostępne za darmo na https://openstax.org/books/fizyka-dla-szk%C3%B3%C5%82-wy%C5%BCszych-tom-1/pages/1-wstep
Cytowanie

Poniższe informacje zawierają dane potrzebne do utworzenia cytowania w większości głównych stylów (APA, MLA itp.); musisz przeformatować i zorganizować te informacje zgodnie z wymaganiami danego stylu. Jeśli chcesz zacytować tę książkę, skorzystaj z dostępnych narzędzi do tworzenia wpisów bibliograficznych, jak np.: ten.

© 21 wrz 2022 OpenStax Poland. Treść książki została wytworzona przez OpenStax na licencji Uznanie autorstwa (CC BY). Nazwa OpenStax Poland i OpenStax, logo OpenStax Poland i OpenStax, okładki OpenStax Poland iOpenStax, nazwa OpenStax CNX oraz OpenStax CNX logo, jak również nazwa i logo Rice University oraz powiązane znaki towarowe i słowne, nie podlegają licencji Creative Commons i wykorzystanie ich jest dozwolone wyłącznie na mocy uprzedniego pisemnego upoważnienia przez Rice University.