A na koniec — studium przypadku

Blue Zones

Kiedy poszukiwacz przygód Dan Buettner wyruszył w podróż dookoła świata, jazda na rowerze i odwiedzanie odległych miejsc stały się jego sposobem na życie. Badając różne społeczności na całym świecie, Dan odkrył pięć miejsc, w których ludzie byli zdrowsi i żyli dłużej niż gdziekolwiek indziej na ziemi. Dan nazwał je Niebieskimi Strefami (ang. Blue Zones). A są to: Okinawa w Japonii; Sardynia we Włoszech; Nicoya w Kostaryce; Ikaria w Grecji oraz Loma Linda w Kalifornii.

Koncepcja Niebieskich Stref powstała i rozwinęła się dzięki pracy Gianniego Pesa i Michela Poulaina. Początkowo zidentyfikowali oni Sardynię jako część świata, w której występowała wysoka koncentracja starszych mężczyzn. Gdy obaj zaczęli oznaczać na mapie regiony długowieczności, zaznaczyli wioski i nazwali ich wewnętrzny krąg Niebieskimi Strefami.

Dan, zespół demografów i badaczy odkryli, że mieszkańcy wszystkich Niebieskich Stref mają dziewięć wspólnych nawyków związanych ze stylem życia, które nazwali Power 9.87

Media zwróciły uwagę na książkę Dana Buettnera poświęconą Niemieskim Strefom i wkrótce wzrosło zainteresowanie stylem życia praktykowanym w Strefach. Ludzie zaczęli uznawać je za najszczęśliwsze miejsca do życia. Liczne społeczności szukały sposobów na naśladowanie stylu życia praktykowanego w tych regionach.

Dan zdał sobie sprawę, że oto ma nie tylko ma pomysł na biznes, ale też misję do zrealizowania. Co by się stało, gdyby Niebieskie Strefy powstały na całym świecie? Gdyby każda lokalna społeczność stała się Niebieską Strefą, szczęśliwym i zdrowym miejscem, w którym ludzie żyliby dłużej? Czy dałoby się wyeliminować choroby przewlekłe? Czy spadłyby koszty opieki zdrowotnej?

W 2009 r. miasto Albert Lea w stanie Minnesota połączyło siły z przedstawicielami Blue Zones, stosując te same koncepcje. Powodem wprowadzenia zmian był poważny kryzys ekonomiczny, który wymagał opracowania strategii jego przezwyciężenia.88

Co otrzymują społeczności za przystąpienie do zorganizowanej Niebieskiej Strefy? Niższe wskaźniki otyłości, spadek liczby palaczy tytoniu, zwiększoną aktywność fizyczną wśród mieszkańców, zmniejszone wydatki na opiekę zdrowotną. Ogólnie rzecz biorąc – szczęśliwszą i bardziej produktywną populację. Inicjatywy te są niezwykle skuteczne we wprowadzaniu zmian w sposobie życia, pracy i zabawy. Projekt Blue Zones to zdrowie ludzi w pracy. Przyjęcie Niebieskich Stref tworzy kulturę i społeczność dobrostanu – taką, w której ludzie mają zwiększoną produktywność z powodu mniejszej liczby chorób.

Tworzenie tych społeczności odbywa się etapowo. Wdrożenie Blue Zones rozpoczyna się od fazy I i II, podczas których budowane są fundamenty. Poprzez ocenę i zrozumienie stanu obecnego i pożądanego stanu przyszłego identyfikowane są luki i problemy. Potem powstaje plan, a w fazie III następuje pełna transformacja, która obejmuje ludzi, miejsca i politykę. Kiedy plan zostanie w pełni wdrożony, ludzie będą się cieszyć długowiecznością, niższymi kosztami opieki zdrowotnej i uznaniem, że ich społeczność jest dobrym miejscem do pracy i życia.

Proces tworzenia Niebieskiej Strefy polega na współpracy między społecznością a zespołem Blue Zones. Eksperci współpracują z liderami społeczności i jej członkami, aby ocenić ich obecny stan. Zrozumienie wyzwań stojących przed społecznością daje zespołowi szansę na rozwinięcie potencjału, który ją przekształci.

Statystyki mówią same za siebie. Obecnie lokalne społeczności w całych Stanach Zjednoczonych pracują nad znalezieniem sposobów na walkę ze skutkami kryzysu systemu opieki zdrowotnej. Odpowiedzią mogą być właśnie Niebieskie Strefy. „Projekt Blue Zones pomógł naszej społeczności ustalić niesamowite, ale zarazem osiągalne strategie, które w ciągu 10 miesięcy posunęły program zdrowia publicznego dalej, niż mogło to mieć miejsce na przestrzeni 10 lat” – powiedziała Lois Ahern, emerytowana dyrektorka Freeborn County Health w Albert Lea.89

Pytania do studium przypadku