Kluczowe pojęcia
- dielektryk (ang. dielectric)
- substancja izolująca używana do wypełniania przestrzeni pomiędzy okładkami kondensatora
- gęstość energii (ang. energy density)
- energia zgromadzona w kondensatorze podzielona przez objętość przestrzeni pomiędzy okładkami
- indukowane ładunki powierzchniowe (ang. induced surface charges)
- ładunki pojawiające się na powierzchni dielektryka z powodu jego spolaryzowania
- indukowane pole elektryczne (ang. induced electrical field)
- pole elektryczne wywołane obecnością ładunków indukowanych
- indukowany elektryczny moment dipolowy (ang. induced electric-dipole moment)
- moment dipolowy uzyskiwany przez cząsteczkę apolarną w polu elektrycznym
- kondensator (ang. capacitor)
- urządzenie magazynujące ładunek i energię elektryczną
- kondensator płaski (ang. parallel-plate capacitor)
- układ dwóch identycznych, równoległych płyt przewodzących ustawionych w pewnej odległości od siebie
- pojemność elektryczna (ang. capacitance)
- ilość ładunku przypadająca na napięcia
- połączenie równoległe (ang. parallel combination)
- sposób łączenia elementów obwodu elektrycznego, w którym wszystkie wejścia elementów są wspólnie podłączone do jednej strony obwodu, a wszystkie wyjścia wspólnie do drugiej strony obwodu
- połączenie szeregowe (ang. series combination)
- sposób łączenia elementów obwodu elektrycznego, w którym elementy włączone są do obwodu jeden za drugim
- przebicie elektryczne (ang. dielectric breakdown)
- zjawisko zachodzące, kiedy izolator nabiera właściwości przewodzących pod wpływem silnego pola elektrycznego
- wytrzymałość dielektryczna (ang. dielectric strength)
- wartość krytyczna natężenia pola elektrycznego, powyżej której cząsteczki izolatora zaczynają się rozpadać i nabiera on właściwości przewodzących
- względna przenikalność elektryczna (ang. dielectric constant)
- współczynnik pokazujący, ile razy zwiększa się pojemność elektryczna kondensatora po wsunięciu danego dielektryka między okładki