Kluczowe pojęcia
- ciągły rozkład ładunku (ang. continuous charge distribution)
- ładunek źródłowy składający się z tak dużej liczby ładunków elementarnych, że powinien być traktowany raczej jako rozkład ciągły niż dyskretny
- dipol (ang. dipole)
- układ dwóch równych, różnoimiennych ładunków znajdujących się obok siebie
- elektron (ang. electron)
- cząstka elementarna o najmniejszej masie i najmniejszym niepodzielnym ujemnym ładunku elektrycznym
- elektron przewodnictwa (ang. conduction electron)
- elektron w metalu, który może przemieszczać się, tzn. nie jest związany z żadnym atomem
- elektrostatyka (ang. electrostatics)
- dział fizyki zajmujący się badaniem naładowanych ciał, które się nie poruszają
- elektryczność statyczna (ang. static electricity)
- pojawianie się ładunku elektrycznego na powierzchni ciał; rozmieszczenie ładunku na powierzchni jest stałe
- elektryzowanie przez indukcję (ang. charging by induction)
- zjawisko, w którym obdarzone ładunkiem elektrycznym ciało zbliżone do obojętnego elektrycznie ciała powoduje rozdzielenie ładunków w tym ciele
- gęstość linii pola elektrycznego (ang. field line density)
- liczba linii pola na metr kwadratowy przechodzących przez wirtualną powierzchnię; ma na celu pokazanie natężenia pola elektrycznego w różnych punktach przestrzeni
- izolator (ang. insulator)
- materiał, w którym elektrony są związane na swoich orbitach elektronowych
- jon (ang. ion)
- atom lub cząsteczka z liczbą elektronów większą lub mniejszą niż liczba protonów
- kulomb (ang. coulomb)
- jednostka ładunku w układzie SI
- linie pola elektrycznego (ang. field lines)
- gładkie, zazwyczaj zakrzywione linie, które obrazują kierunek natężenia pola elektrycznego
- liniowa gęstość ładunku (ang. linear charge density)
- ilość ładunku przypadająca na jednostkę długości jednowymiarowego rozkładu ładunku (szerokość i wysokość są wielokrotnie mniejsze niż jego długość); jednostką jest
- ładunek elektryczny (ang. electric charge)
- właściwość ciała, która sprawia, że jest ono przyciągane lub odpychane od innych ciał obdarzonych ładunkiem; każdy obiekt naładowany ładunkiem elektrycznym wytwarza siłę elektrostatyczną i doznaje jej działania
- moment dipolowy (ang. dipole moment)
- charakteryzuje dipol; iloczyn odległości pomiędzy przeciwnymi ładunkami i wartości tych ładunków
- neutron (ang. neutron)
- obojętna elektrycznie cząstka występująca w jądrze atomowym o masie (prawie) identycznej jak masa protonu
- nieskończenie długi, prosty drut (ang. infinite straight wire)
- prosty drut, którego długość jest wielokrotnie większa od jego pozostałych wymiarów i wielokrotnie większa niż odległość do punktu, w którym obliczamy natężenie pola elektrycznego
- nieskończona naładowana płaszczyzna (ang. infinite plane)
- płaska płyta o rozmiarach wielokrotnie większych od jej grubości i wielokrotnie większych niż odległość do punktu, w którym obliczamy natężenie pola elektrycznego; to pole jest stałe
- objętościowa gęstość ładunku (ang. volume charge density)
- ilość ładunku przypadająca na jednostkę objętości trójwymiarowego rozkładu ładunku; jednostką jest
- odpychanie elektrostatyczne (ang. electrostatic repulsion)
- zjawisko odpychania się dwóch ciał posiadających ładunki tego samego znaku
- polaryzacja (ang. polarization)
- rozsunięcie dodatnich i ujemnych ładunków elektrycznych na przeciwne krańce ciała
- pole elektryczne (ang. electric field)
- wielkość fizycznaktóra pozwala na obliczanie siły działającej na dowolny ładunek próbny i jest niezależna od ładunku próbnego
- powierzchniowa gęstość ładunku (ang. surface charge density)
- ilość ładunku przypadająca na jednostkę powierzchni dwuwymiarowego rozkładu ładunku (mała grubość); jednostką jest
- prawo Coulomba (ang. Coulomb’s law)
- równanie pozwalające obliczyć wektor siły elektrostatycznej działającej pomiędzy dwiema naładowanymi cząsteczkami
- proton (ang. proton)
- cząstka występująca w jądrze atomowym posiadająca dodatni ładunek elektryczny równy co do wartości ujemnemu ładunkowi elektronu
- przenikalność elektryczna próżni (ang. permittivity of vacuum)
- stała charakteryzująca siłę elektrostatyczną w próżni, nazywana również przenikalnością wolnej przestrzeni
- przewodnik (ang. conductor)
- materiał, w którym elektrony mogą samodzielnie opuścić orbity atomowe i swobodnie przemieszczać się w całej objętości materiału
- przyciąganie elektrostatyczne (ang. electrostatic attraction)
- zjawisko przyciągania się dwóch ciał posiadających ładunki elektryczne przeciwnego znaku
- siła Coulomba (ang. Coulomb force)
- inna nazwa siły elektrostatycznej
- siła elektrostatyczna (ang. electrostatic force)
- wartość i zwrot oddziaływania przyciągającego lub odpychającego pomiędzy dwoma naładowanymi ciałami przy założeniu, że ładunki źródłowe są zlokalizowane, nie poruszają się
- siła elektryczna (ang. electric force)
- oddziaływanie na odległość pomiędzy ciałami obdarzonymi ładunkami elektrycznymi
- superpozycja (ang. superposition)
- podejście, w którym wypadkowe natężenie pola elektrycznego od układu wielu ładunków źródłowych wyznacza się jako sumę wektorową natężeń pól obliczonych dla każdego z ładunków z osobna
- trwałe dipole (ang. permanent dipole)
- charakterystyczne dla cząsteczek; dipol (moment dipolowy) istniejący w wyniku trwałego ułożenia naładowanych cząstek, które tworzą dipol
- wyindukowany moment dipolowy (wyindukowany dipol) (ang. induced dipole)
- charakterystyczny dla atomu lub sferycznie symetrycznej cząsteczki; moment dipolowy (dipol) wygenerowany w wyniku działania przeciwnie skierowanych sił rozsuwających ładunki dodatnie i ujemne
- zasada superpozycji (ang. principle of superposition)
- użyteczna reguła pozwalająca sumować siły pochodzące od wszystkich ładunków działających na dane ciało
- zasada zachowania ładunku (ang. law of conservation of charge)
- całkowity ładunek w układzie izolowanym od otoczenia pozostaje stały